508 Resource Limit Is Reached

Resource Limit Is Reached

The website is temporarily unable to service your request as it exceeded resource limit. Please try again later.

Кулаковский Алексей - Дванаццаты, Жорсткi (На Белорусском Языке)



Аляксей Кулакоўскi
Дванаццаты, жорсткi
Паступова ўсё стала прыходзiць да звычайнага ў дарозе парадку. Праваднiца
ўскiнула на верхнюю полку свой жоўты сцяжок, з якiм нядаўна стаяла на пероне,
i пачала хадзiць па купэ, збiраць плацкартныя бiлеты. Руплiва ўладкоўвалася на
сваiх полках адна ўжо даволi немаладая пара, якую ўсе прыкмецiлi па тым, што
яна зайшла ў вагон з чатырма вялiзнымi чамаданамi i здаравенным куцахвостым
бульдогам. На кручку суседняга купэ ўжо вiсеў доўгi вайсковы балахон з
капюшонам i каля яго стаяў, прыгладжваючы мяккiя жаўтлявыя валасы, стройны
лейтэнант. На нiжняй полцы гэтага ж купэ сядзела мiж клункаў дзяўчынка такога
ўзросту, калi пяткi ног лёгка дастаюць рота. Каля яе нешта папраўляла i
перакладвала ў клунках яе мацi, зусiм яшчэ маладая жанчына з гладкiмi
светла-русымi валасамi, заплеценымi ў дзве касы.
Лейтэнант пачуў, што ў тым купэ, дзе разам з немаладой парай ехаў бульдог,
узнялася не надта цiхая гаворка, засмяяўся, нiбы ўзрадаваўшыся выпадку
павесялiцца, i паспешлiва выйшаў. Бульдог насцярожана ляжаў у канцы нiжняй
полкi i сустрэў лейтэнанта такiмi ласкавымi i даверлiвымi вачыма, што ў таго
адразу прапала прыкрасць да жывёлiны, а пачаў забiраць толькi смех з
гаспадароў. Наперабой адно перад адным яны тлумачылi свайму суседу, таксама
лейтэнанту, што сабака мае поўнае права ехаць у купэ, бо на яго куплены бiлет.
Лейтэнант-сусед паклiкаў праваднiцу. Тая падышла, абыякава глянула на сабаку i
моўчкi падалася далей.
- Дык што? - амаль у адно слова спыталi наўздагон абодва лейтэнанты.
- Мае права, - цiха адказала праваднiца.
- Значыць, пасажыр?
Праваднiца безуважна кiўнула галавой.
А куцахвосты пасажыр, нiбы зразумеўшы, што спрэчка наконт яго ўжо
скончана, смялей улёгся на полцы, шырока пазяхнуў i лагодна высалапiў язык.
- Ён жа ў нас вельмi спако-о-йны, - пявучым голасам загаварыла гаспадыня
сабакi i, працягнуўшы голую да пляча руку, унiзаную нейкiмi каляровымi
абручыкамi, пагладзiла сабачы хвост. - Цюльпан нiколi нiкога не чапае i нават
не брэша.
- Дык гэта, можа, i не сабака? - спытаў лейтэнант, сусед па купэ.
- Сабака, вядома, - адказала жанчына, - але ж гэта такi сабака, якiх мала.
Мы за яго, калi ён яшчэ быў шчанём, пяцьсот рублёў заплацiлi.
- I ўсё ж такi я не хачу ехаць побач з iм, - сказаў лейтэнант i ўстаў.
- Дык ведаеце што? - звярнуўся да яго другi лейтэнант, - у маiм купэ ёсць
вольнае месца. Пераходзьце да нас.
Спыталi аб гэтым у праваднiцы, i тая здалёк зноў моўчкi кiўнула галавой.
Перанёсшы рэчы, лейтэнанты пазнаёмiлiся.
- Валодзя, - сказаў той, што запрасiў да сябе суседа.
- Ярмолаў, - адказаў сусед.
Яны пацiснулi адзiн аднаму рукi, i тады Валодзя зазначыў:
- У вас прозвiшча ого!.. Не тое што маё - Мох. Здаецца, нейкi адмiрал быў
некалi ў нас з такiм прозвiшчам.
- Не адмiрал, а генерал, - заўважыў лейтэнант.
- Ну, я ж кажу: нехта быў. А гэта - мая спадарожнiца жыцця, - паказаў
Валодзя на жанчыну, - Зiна. А гэта - дачка.
Ярмолаў сеў на сваю полку, нахiлiўся да дзяўчынкi i працягнуў ёй руку:
- Давай пазнаёмiмся, прыгажуня!
Дзяўчынка засмяялася, шырока разявiўшы свой яшчэ зусiм бяззубы роцiк, i
так зморшчыла трошкi сiняватае пераноссе, што здавалася, нiбы яна сама хацела
пазабаўляць незнаёмага дзядзьку.
- Як жа цябе завуць, прыгажуня? Як?
Дзяўчынка ўзмахнула худзенькiмi ручкамi i нахiлiла галоўку да мамы.
- Скажы, Людачка, як цябе завуць, - папрасiла мама. - Не ўмееш? Не ўмеем,
скажы, мы яшчэ гаварыць, зусiм не ўмеем. Яшчэ нам толькi дзевяць месяца



Назад


508 Resource Limit Is Reached

Resource Limit Is Reached

The website is temporarily unable to service your request as it exceeded resource limit. Please try again later.